Foto's en verslag reis comité RHOE

Geplaatst op Dec 03 2012
Nieuws >> Hoofdpagina

Reisverslag van comité RHOE (Rouveen Helpt Oost Europa) naar Roemenie en Oekraïne in oktober 2012.

Deelnemers: Klaas Mijnheer, Erwin Huisman, Jaap Kruidhof en Robin Kisteman

Tijdens de reis zijn foto's gemaakt.  Hieronder de link met de foto's en het verslag van de reis.

Foto's reis Roemenië/Oekraïne

Woensdagochtend vertrokken we rond een uur of 8 met een afgeladen auto richting Bercu. Een dag eerder dan normaal omdat het programma in Oekraïne behoorlijk druk was en we de tijd daar wel nodig hadden om alles te bekijken.

We hadden het geluk dat in Duitsland de ‘Tag der Deutschen Einheit’ werd gevierd. Om die reden was iedereen vrij en vrachtwagens moesten een dag langs de kant staan. Gelukje voor ons dus.

Bij elke pauze die we hielden was het weer spannend of we een stopcontact konden vinden voor de waterkoker. Die hadden we meegenomen om zelf koffie te kunnen zetten zodat we garantie op goede koffie hadden. We hadden wel een omvormer meegenomen maar die kon niet meer dan 150 watt leveren wat veel te weinig is voor een waterkoker. Soms werden we raar aangekeken als we ergens bij een waterkoker stonden maar we hadden in ieder geval goede koffie.

De eerste overnachting was in Hongarije in Mosonmagyarovar. We hadden een adres meegenomen voor een hotel maar waar dat precies stond wisten we niet. Om die reden zijn we in het dorp eerst gaan zoeken naar een restaurant en zagen we dat er genoeg zimmer frei waren. De kosten waren€15, - p.p. inclusief ontbijt. Dat scheelde alweer een tientje de man. Na een gezellige avond en een nachtje slapen zaten we weer op tijd in de auto. Bestemming: Bercu, Roemenie.

 Dit gedeelte van de reis ging al even voorspoedig als het eerste. Alleen in Boedapest was het druk, daarvoor en daarna kon het gas er goed op. Na een korte pauze waarbij het apparaat om handen af te drogen werd gesaboteerd zodat wij koffie konden zetten gingen we verder naar de grens Hongarije/Roemenie. De grensovergang was niet dezelfde die we de vorige keer hadden zodat we nog even moeite hadden de weg te vinden. De bestemming die we hadden ingevoerd in de tomtom was het centrum van Satu Mare, en we kwamen onder Satu Mare de grens over en niet bij Petea zoals de vorige keer.

Zsombor was blij dat we er waren en we kregen weer een rondleiding door het dorp. Het gebouw Gabriëlla zag er netjes uit, ook heeft Zsombor een voorraad droog hout aangelegd. De vorige keer dat Klaas en Robin er stonden alleen de binnenmuren, was er nog geen isolatie en zaten de vochtplekken al op de muren en aan het plafond binnen in het gebouw. Met behulp van het comité is de afwerking gerealiseerd en is alles weer netjes en strak. Het gebouw wordt gebruikt om catechisatie te geven aan de kinderen, Bijbelstudie voor vrouwen, de jeugd, en gemengde Bijbelstudie, teambuilding voor diakenen. Ook wordt het gebruikt door de vrouwen om er pasta te maken om te verkopen, en met de opbrengst daarvan eten te maken voor de oudere arme mensen een gaarkeuken dus , tevens is het een ontmoetingsplek voor de jeugd .

De rondleiding ging verder door het dorp en we kwamen aan bij de kapel. Ook deze was 2 jaar geleden in aanbouw maar was nu bijna klaar. Deze kapel wordt gebruikt voor uitvaarten. De bouw is versneld door de zigeuners. Die hebben het gebouw in gebruik genomen tijdens de winter en daarom was het noodzakelijk om het de ramen en deuren erin te zetten om de zigeuners erbuiten te houden. Hiervoor heeft de burgemeester geld gegeven in ruil voor stemmen. De verkiezingen zaten er namelijk weer aan te komen.

Verderop was een boer zijn kool aan het oogsten. Deze boer was ook diaken in de kerk en van hem kregen we wat kool te eten. In het begin was het nog wel lekker maar nadat we ongeveer een halve kool de man hadden gekregen kenden we het ook wel weer. We gingen verder naar een vervallen stal van de vroegere staatsboerderij. Overal stond verdroogde maïs en het was goed zichtbaar dat de oogst van dit jaar erg tegenviel. Dit is zorgelijk omdat de bevolking voor een groot deel afhankelijk is van de landbouw, dit moet geld en eten opleveren. De oogst is 50-60% minder dan vorig jaar en er is wel veel geld in geïnvesteerd. Het is nog even afwachten wat de gevolgen voor volgend jaar er precies van zijn.

Tijdens de rondleiding door de school ontpopte Klaas zich tot een ware meester en kregen Zsombor en de schoonmaakster nog een lesje taal. Helaas staat dit niet op video (mijn fout).
De school zag eruit zoals de Levensboom 50 jaar geleden met de ouderwetse houten banken, maar er waren ook nieuwere spullen. Tafels en stoelen zoals die 20 jaar geleden in de kleuterklassen stonden.

Nadat we de school uitkwamen zijn we met paard en wagen naar de Hongaarse grens gereden. Wat we daar zagen van de velden met maïs en luzerne werden we ook niet echt vrolijker. Bij de grens aangekomen mochten we niet de grens over omdat er nog camera’s staan die de hele grens in de gaten houden omdat Roemenie nog niet bij het Schengen-gebied hoort en dus geen vrij transport van personen en goederen is toegestaan.

Toen we weer terug in Bercu waren was het tijd om te melken, en daar hebben we de boer, Laszlo, die ons volstopte met kool nog bij geholpen. Met de hand natuurlijk. Toen het werk klaar was hebben we daar gegeten, met de bijbehorende palenka natuurlijk. Voor Jaap en Erwin was dit de vuurdoop, Klaas had het snel bekeken en ging na het eerste glas over op water.
Na een paar glaasjes wilden we eigenlijk geen palenka meer maar daar ontkwamen we niet aan. Het begrip ietsepietsie kende Laszlo ook, maar deed in elk leeg glas drie ietsepietsies. En dan was het glas weer vol.

Na een poosje rust te hebben gehad bij Zsombor thuis gingen we naar de repetitie van het koor. Wat ze ten gehore brachten klonk goed en we hebben zelf ook nog wat gezongen. Ook hebben we de kans gekregen om te vertellen dat we blij waren daar aanwezig te mogen zijn en dat we hopen in de toekomst deze relatie te onderhouden en eventueel behulpzaam te mogen zijn.

Na de repetitie hebben we met Zsombor nog gepraat over de gemeente in Bercu en hoe hij de toekomst ziet en of er nog plannen zijn in de toekomst.

De gemeente in Bercu heeft 257 leden waarvan 199 ouder zijn dan 18, met als logisch gevolg dat er nog 58 jonger zijn dan 18. Dit geeft wel aan dat er veel jeugd wegtrekt naar de steden en er niet veel kinderen in de kerk zitten.
In de afgelopen 2 jaar zijn er 16 begrafenissen geweest, 3 belijdende leden erbij gekomen en in 2012 is er nog geen kind gedoopt, vorig jaar nog wel een in maart. Dit zijn wel zorgwekkende statistieken. Toch zijn er ook lichtpunten: er zijn twee families vanuit Satu Mare verhuisd naar Bercu, in totaal 7 nieuwe leden. En Zsombor houd vertrouwen in de toekomst van de gemeente.

Elke zondag zijn er diensten om 11.00 en 16.00. Na de middagdienst worden ongeveer 35 leden die te oud of te ziek zijn om naar de kerk te gaan bezocht door andere leden. Hier zijn ze mee begonnen omdat veel oudere mensen het niet meer zien zitten om in de winter naar de kerk te gaan omdat het er erg koud is en vroeg donker. Wel hebben we kennis gemaakt met een man van 93 die nog steeds elke dienst bezoekt.

Zsombor heeft nog veel plannen voor de toekomst. Zo moet de kapel en de 2e verdieping van Gabriëlla nog afgemaakt worden, het gat waar de zigeuners worden moet een meer worden, zodat de bewoners is vis kunnen vangen voor verkoop en recreatie, de pastorie beter geïsoleerd en samen met de kerk geverfd worden en nog een aantal kleine dingen. Een groter project is het verwarmen van de kerk. In de winter is het daar zo koud dat de oudere inwoners niet meer naar de kerk gaan. De kerk is volgens Zsombor slecht geïsoleerd en er is geen verwarming. De totale kosten om de kerk beter te isoleren en te verwarmen zijn €7500, -.
We hebben geen enkele toezegging gedaan maar vinden dit wel een belangrijk punt.

De volgende dag hebben we eerst de ketel bekeken, die deze maand zijn eerste onderhoudsbeurt krijgt, daarna zijn we naar Satu Mare gegaan om daar de school te bezoeken waar Zsombors dochter Sofia zit. Op deze school wordt les gegeven aan kinderen in de leeftijd tussen 6 en 18. Er zitten ongeveer 600 leerlingen.
Na dit bezoek zijn we vertrokken richting Oekraïne. Ook dit gedeelte van de reis ging erg goed. De grens zijn we binnen 20 minuten gepasseerd en om een uur of 11 waren we in Mukachevo. Daar hebben we Corine ontmoet bij een pompstation en zijn eerst de stad ingegaan om een kop koffie te halen bij een van de vele koffietenten in de stad.
Vanaf daar zijn we eerst naar de slaapplek gegaan. Dit was even buiten de stad en was dezelfde plaats als waar het laatste weekend van het jeugdkamp plaats vindt. Alles was er piekfijn voor elkaar en daar hebben we de koffers achtergelaten. Er was inmiddels voldoende ruimte in de auto zodat we met zn allen in een auto naar het zigeunerkamp zijn gegaan. Daar zijn we gaan kijken bij de pomp die daar is geplaatst maar al drie maanden kapot was. De oorzaak was dat de kinderen er troep in gooiden aan de bovenkant. Terwijl we zaten na te denken over hoe dat kon worden voorkomen gingen de zigeuners zelf aan de slag om de pomp te repareren. Er bleek een rubber kapot te zijn waardoor het water terug liep en er zat veel roest in. Geen troep die de kinderen erin gooiden. Maar na 15 minuten was de pomp alweer klaar en werd er al weer water mee gepompt. Eerst nog heel smerig door de roest maar na een paar minuten werd het water al stukken helderder. Corine heeft aangeboden om er om de paar maanden even te gaan kijken of de pomp het nog doet aangezien een reparatie snel klaar is en de zigeuners er zelf het gereedschap voor hebben. Een rubbertje kost 2.50 en is snel te vervangen.

Na het eten zijn we naar het ziekenhuis gegaan, maar voordat we daar waren moesten Corine nog even bij een meisje langs om babyvoeding af te leveren. Zij woont met een kind van 6 maanden en haar echtgenoot in een oude, donkere en smerige soviet-flat. Een donkere woon/slaapkamer, een klein keukentje met net genoeg ruimte voor een tafeltje met 2 stoelen, een koelkast en een oven met kookplaat. Dit meisje heeft een lichtelijk verstandelijke beperking maar is wel in staat om haar kind op te voeden. Haar echtgenoot zit op dit moment in de ziektewet, en was op dat moment aan het bijbeunen. Hij wil wel zelf werken, wat niet iedereen in daar wil. Zelf kan ze wel werken, heeft ook wel papieren daarvoor maar is niet aan het werk. Corine wil ze helpen waar nodig maar ook niet teveel verwennen zodat ze wel voornamelijk zelf verantwoordelijk zijn voor hun eigen inkomsten. Dit gezin kan met veel kleine dingen geholpen worden, in overleg met Corine. Dit heeft ons allemaal wel diep geraakt, om te zien hoe zij moesten leven, en dat er nog heel veel gezinnen zijn in dezelfde situatie.

De mentaliteit is daar heel anders, als een werkgever niet vriendelijk genoeg is nemen ze ontslag, en als er geld binnen is gekomen gaan er een heel aantal mensen niet meer aan het werk omdat er dan geld is en volgens hen niet gewerkt hoeft te worden.

Bij het ziekenhuis aangekomen hebben we eerst de douches bekeken die we daar gefinancieerd hebben. Zag er erg netjes en goed uit. In het ziekenhuis is een groot gebrek aan eigenlijk alles wat nodig is om de meest simpele basiszorg te kunnen verlenen. Er is vooral gebrek aan katheters, incontinentiemateriaal, verband etc. De dokter die we daar spraken is longarts en zou erg blij zijn met inhalators, met bijbehorende capsules voor astma patiënten. Ook zijn de regels die het de arts moeilijk maken. Hij kon aan een goed echoapparaat komen, maar die stond niet op de lijst van goedgekeurde apparaten en mocht dus niet gebruikt worden. Terwijl het een goed en modern apparaat is.
De directie is corrupt, verkoopt zulke dingen om de eigen portemonnee te vullen. Via Corine en de arts is het wel mogelijk om zulke dingen bij de patiënten te krijgen. Bij dit ziekenhuis liggen veel mogelijkheden om te helpen, door o.a. kleine dingen zoals verband, katheters etc. maar ook kunnen er nog een aantal douches opgeknapt worden en ook bedden zin altijd welkom.

Bij het pleeggezin hebben we eerst een rondleiding door het huis gehad, alles zag er netjes uit. Daarna hebben we daar gegeten en de spullen uitgedeeld. Ze waren erg blij met de stofzuiger, de computer en de schoenen. Het was onbetaalbaar om de gezichtsuitdrukking van de kinderen en de ouders te zien toen ze alles zagen.
Alle schoenen zijn onder de kinderen verdeeld, de schoenen die ze niet pasten heeft Corine meegenomen om ze aan mensen te geven die ze wel passen. De computer is voor de oudste zoon die binnenkort op kamers gaat, en voor zijn opleiding een pc nodig heeft.
Ook wij hebben nog wat van het gezin gekregen; iedereen heeft een mok gekregen, handgemaakt en erg mooi, een tekening van het huis met het gezin erin/eromheen met alles wat ze het liefst doen.
De kinderen hebben nog een concert gegeven, 3 van de jongste kinderen spelen blokfluit, ook het jongetje dat bijna doof is, de oudste eigen zoon speelt gitaar en de oudste eigen dochter piano, maar die was er niet op dat moment.
De avond hebben we daar afgesloten met koffie en gebak. Daarna zijn we teruggegaan naar de slaapplek, met een korte tussenstop bij een winkeltje zodat we bij de slaapplek de dag nog even konden doornemen onder het genot van een biertje.

De volgende dag gingen we weer op tijd op weg naar Ternopil, waar het afkickcentrum staat. Onderweg daarheen kwamen we vlak langs de plek waar de ouders Mischa, het kind dat afgelopen zomer bij Klaas was, wonen. Na een poosje zoeken en vragen kwamen we bij de oma van Mischa. Ook zij woont, net als zoveel mensen daar, onder erbarmelijke omstandigheden en was erg blij dat Klaas haar kwam opzoeken. Een emotioneel moment voor ons allemaal.
Daarna zijn we verder gegaan. De eerste honderd kilometer was de weg redelijk goed, maar toen we de afslag richting Ternopil namen, en niet meer richting Kiev reden, werd het hard minder. Gelukkig zat Corine achter het stuur die er prima omheen stuurde. Onderweg stonden veel kruizen langs de weg en andere dingen die herinneren aan de mensen die daar zijn verongelukt. In Oekraïne komen jaarlijks 32000 mensen om in het verkeer. Rond een uur of 3 waren we in Ternopil waar we kennis maakten met de dominee die de leiding heeft over de afkickkliniek. Met hem zijn we door gereden naar de kliniek, de laatste kilometers over zandwegen door een bos.
Daar is veel te doen in combinatie met een klusreis, maar de bewoners doen er zelf ook veel. Het zijn handige jongens die veel zelf kunnen en moeten. Ze proberen op zoveel mogelijk manieren zelf geld te verdienen. Ze hebben daar een veld waar ze maïs, pompoenen en aardappels verbouwen. Achter de gebouwen staat nog een boomgaard met appel en walnootbomen.
Het is de bedoeling om er konijnen te gaan houden, rond de 130, om te verkopen en zelf op te eten. Ze hebben al een soort bevers, smerige beesten, die ze slachten en het vlees en het vel verkopen ze. Ook een deel van de oogst wordt verkocht, zodat ze zelf een redelijk inkomen hebben.

De belangrijkste plannen voor de toekomst is een keuken bij het woongedeelte aanbouwen, en een werkplaats waar slaapkamers boven moeten komen. De kliniek bestaat nu 4 jaar en er zijn op dit moment 7 mensen aan het afkicken. Naast de dominee zijn er 2 ex-verslaafden en een ex-dealer die tot geloof zijn gekomen en om de beurt constant aanwezig zijn om alles aan te sturen.
Alle bewoners moeten zelf contact opnemen om er te kunnen afkicken. Ze zijn vrij om te komen en te gaan. Ze moeten als ze daar eenmaal zitten allemaal mee doen aan bijbelstudies en naar de kerk. Het is een erg mooi project wat eigenlijk alle ingrediënten heeft wat wij willen ondersteunen, humanitaire hulp gaat daar hand in hand met evangeliseren.
Die avond hebben we bij de dominee gegeten, een vriendelijke, charismatische man. Hij heeft tandheelkunde gestudeerd, net als zijn broer waar we hebben geslapen, maar is later zijn roeping gevolgd en dominee geworden. Zijn ouders zijn vervolgd om hun geloof in de Soviet-tijd, en daarom konden ze emigreren naar de VS, die iedereen die kan aantonen dat ze om hun geloof zijn vervolgd een verblijfsvergunning geeft. Die waren op het moment dat wij daar waren voor het eerst weer terug in Oekraïne.

De volgende dag zijn we naar de kerk in Ternopil gegaan, waar we meerdere mensen weer zagen die we bij de afkickkliniek hebben ontmoet. Een jonge levendige gemeente, iedereen kan een  bijdrage leveren aan de dienst door een lied te zingen of door punten aan te dragen voor het gebed. Het gebed is dan een soort kringgebed, iedereen spreekt zijn eigen punten uit die voor het gebed zijn genoemd.
De kerk is 7 jaar geleden gesticht en is in die tijd uitgegroeid tot 32 leden, en groeiende. God is daar hard aan het werk. De gemeente wilde graag dat wij uit hun naam de groeten overbrachten en onze gemeente Gods zegen toewensen

Na de ochtenddienst hebben we wat gegeten en gedronken en zijn daarnaar  rond 3 uur weer richting Mukachevo gegaan. Daar zijn we na een uurtje of 6 aangekomen en hebben daar nog even  een warme maaltijd  genuttigd en daarna na een gezellige avond zijn we  naar bed gegaan.

De dag van vertrek was aangebroken, maar voor die tijd was er nog tijd om naar de dokterspost te gaan. Dit was op de dolle pof, we gingen er van uit dat er mensen aanwezig waren, maar zeker wisten we het niet. De schoonmaakster was er gelukkig wel, de zuster nog niet, maar alles zag er erg netjes en goed uit. Het wordt nog steeds goed onderhouden. De mensen daar zijn ons nog steeds dankbaar en er erg blij mee.
Nadat we nog even koffie hadden gedronken en wat souvenirs voor thuis hadden gekocht was het dan toch tijd om te gaan. Drie intensieve dagen in Oekraïne gehad, veel indrukken opgedaan. Veel gezien wat ons ervan bewust maakte hoe goed we het hier hebben, in materiële zin. Nadat we afscheid hadden genomen van Corine zijn we vertrokken in de richting van Uzhgorod.
Daar zijn we de grens met Slowakije overgestoken. De Slowaakse douane zijn niet zo actief, en het duurde 2,5 uur voor we de grens over waren. Dit was eigenlijk de enige tegenslag, want de rest van de reis zijn we zonder files of andere vertraging verder gegaan, en rond een uur of 10 waren we bij een hotel in Polen in de buurt van Boleslawiec. Hier hebben we voor 12,50 p.p. geslapen. De eerste dag van de terugreis ongeveer 11 uur gereden, de volgende dag nog ruim 800 km te gaan. Om 9 uur zijn we verder gegaan, en om 5 uur ’s middags na ruim 4300 km op de  teller  zijn weer veilig thuisgekomen met dank aan God die ons bewaard heeft. Het gaf ons veel stof tot nadenken .

Ook  hoe belangrijk het is als je  als comitee daar 1x per jaar komt om zo de contacten te onderhouden . Wij zijn er ook deze reis weer in bevestigd dat het zo belangrijk is een contact persoon hebben die betrouwbaar is en de taal vloeiend spreekt en begrijpt. Wij zijn heel blij met Corine als onze contact persoon in de Oekraine wij hebben veel vertrouwen in haar en zo onze projecten goed begeleidt.

Al met al was het een indrukwekkende tijd, veel gezelligheid, goede gesprekken en al was het voor mij niet voor het eerst, toch was ik weer overrompelt door de gastvrijheid van de mensen daar die, zo lijkt het, hun laatste maaltijd met ons zouden delen. Iedereen die daar nog nooit is geweest en de kans krijgt om daar heen te gaan kunnen we van harte aanbevelen om die kans te grijpen. Zeker de mensen die daar nog nooit zijn geweest en wel kritiek heeft op de hulp die daar heen gaat. Het is een verrijking voor iedereen om te zien hoe de mensen daar leven, en zo je eigen rijkdom te zien. De mensen daar lijken toch gelukkig te zijn met wat ze hebben, en daar mogen wij een voorbeeld aan nemen. Ondanks alle rijkdom die we hier hebben willen we altijd nog meer.

Terug